Свістулька — традыцыйная сасудападобная флейта са свістковай прыладай. Мае невялікую колькасць пальцавых адтулін (ад 1 да 4), альбо зусім без іх. Вырабляецца з керамікі ці неабпаленай гліны ў выглядзе розных жывёл (птушкі, коні, рыбы) ці чалавека-наезніка.
Звонку свістулька можа быць размаляваная і пакрытая глазурай. Свістулькі высокіх тонаў называюцца свісткамі, свістунамі, дудкамі.
У старажытнасці свістулькі былі рытуальнымі прадметамі, якія выкарыстоўваліся ў розных паганскіх абрадах. Але з прыходам хрысціянства яны страцілі сакральны сэнс і сталі тым, чым мы прывыклі ўспрымаць іх зараз, - дзіцячымі цацкамі.
Хоч у некаторых мясцовасцях падораная дзіцяці свістулька магла несці ў сабе яшчэ і функцыю абярэга. Пра вялікую папулярнасць свістулек у народзе сведчыць і той факт, што мноства іх у разбітым ці амаль цэлым выглядзе знаходзяць археолагі на месцы старажытных паселішчаў. Некаторыя артэфакты, знойдзеныя на раскопках у Віцебску і Полацку, датуюцца XII стагоддзем.
Акарына (іт. ocarina — гусёнак), свістулка — духавы музычны інструмент, род свістковай судзінкавай флейты. Існуюць гліняныя, парцалянавыя і драўляныя акарыны. Назва «акарына» прымяняецца як да ўсяго сямейства свістковых флейт, так і да канкрэтнай разнавіднасці, вынайдзенай у Італіі Джузэпэ Донаці у 1860 годзе і выкарыстоўванай у класічнай музыцы; яе таксама называюць «класічная акарына». Народныя акарыны выкарыстоўваюцца па ўсім свеце - у Лацінскай Амерыцы, Кітаі, Афрыцы, усходняй Еўропе і іншых месцах. У многіх культурах свістулька лічыцца дзіцячай цацкай, у Еўропе яна распаўсюдзілася ў гэтай якасці ў сярэдзіне XIX стагоддзя.
Найпростыя свістковыя флейты выраблялі з буйнога насення, арэхаў, ракавін малюскаў, костак і гародніны, напрыклад, гарбузоў. Найстаражытнейшы разнавіднасць акарыны — кітайская керамічная прылада сюнь, самыя раннія вядомыя сюні ставяцца да IV тысячагоддзя да нашай эры (аднак вельмі верагодна, што больш раннія асобнікі проста не захаваліся), да XVIII стагоддзя нашай эры колькасць адтулін у ёй дасягнула шасці.
